25. Uşaqlıqda çox danışan, söhbətcil uşaq idim. Fərqli mövzularda söhbət açmağı, uzun-uzun danışmağı sevirdim (indi də eyni şəkildə). Ailə xaric demək olar ki, bir çox ortamlarda (əsasən məktəbdə) bundan narahat olan bəzi insanlar olurdu. Narahatlıqlarını sərt şəkildə bildirənlər də olmuşdu. Travma sayılır mı ya yox bilmirəm, amma zaman-zaman mənə təsir etdiyi olurdu. insanları bezdirərəm, sıxılarlar kimi düşüncələr yaranmışdı, danışmağa başlamadan öncə "səni də yoracam, çalışaram qısa danışım və s" kimi ifadələr işlədirdim bir dönəm. Özüm və çevrəmdəki dinləməyi bacaran insanlar sayəsində bu halı böyük hissədə geridə qoymuş sayılıram